Page 250

۲۱۷ خوشه چین خرمن حسنش مه کنعان بود چون که آنماه دو هفته از نقاب آید برون سینه ام قانون صفت رگهای جانم تاره پس از دل پر حسرتم صوت رباب آید برون عایشه گوید که یارب غرقه ام در بحر غم دستگیرش یا الها کز عذاب آید برون سحر بوی گلستان شدم بطرف چمن عروس غنچه دریده بخویش پیراهن نوای بلبل بیدل بگوش من چو رسید قرار و طاقت و هوش و خرد ربود از من نشسته بود بتی گل رخی پری پیکر زخویش رفتم و خاموش شد زبان سخن بکف نهاده یکی ساغری پر از می ناب بشیوه ای ملیحانه چون غزال ختن اشاره کرد و بمن داد از ره الطاف بگفت نوش حلالت چو جوش لبن گرفته بوسه زهم گفتم ای شه خوبان ترا که آبحیاتست گل رخا بدهن ضعیف و تشنه لبم جرعه تصدق کن زکوه حسن شریفت مکن دریغ از من خموش گشت و بمن هیچ التفاتی نکرد بحسن خود متکبر نگفت هیچ سخن بخنجر مژه و دام زلف مشکینش سرم بدار زد و بست گردنم برسن سمنبری که بود رشک حور خلد برین دلم فتاد بیک عشوه اش بچاه ذقن نگار موش شیرین کلام خوش گفتار گرفته روضه رضوان بیک نظاره من