Page 249

۲۱۶ چون قضا و قدر بنا کردند فارغ از رنج و محنت است دلمن خیر و شری که ممکنت بدہر از ہمہ غم فراغت است دلمن عقل و ہوشم ربوده ہجر و فراق عاشق بی ملامت است دلمن ای عزیزا ملامتم مکنید برده آن سرو قامت است دلمن بہر اوصاف حسن ماه وشان عندلیب فصاحت است دلمن عایشه وصل دوست میطلبد ہمچو گلزار جنت است دلمن چون نگار نازنینم از حجاب آید برون در تماشای جمالش آفتاب آید برون گلعداری گل رخی گل چهره گل پیرہن از حیا از عارضش عطر گلاب آید برون غنچه خود میدرد پیراہن از شوق رخش چون سحرگه در چمن آن ماه تاب آید برون گر بدریا قطره از جوی رخسارش چکد زین لطافت در صدف در خوشاب آید برون مہر و مه آئینه دار حسن روز افزون اوست چونکه آن شہنشہ مالک رقاب آید برون زاهدان از خانقاه عابدان از اعتکاف از برای دیدنش بہر صواب آید برون چون بقرطاسه حسنش سرخنچے کبار بیخود و دیوانه و مست و خراب آید برون گر بصحرای قیامت بگذرد آن سروناز عاصیان دوزخ از دم حیا آید برون افزا