Page 248

۲۱۵ آتش عشقش فتاده خرمن صبرم بسوخت شعلهٔ حسنش عجب بالتهاب آید برون موج خون در بحر قلبم چون بجوش آید زشوق از سرشک دیده ام یاقوت ناب آید برون پرده بردار از رخت ای پرتو پنهان ما تا که مخلوقی ز لطف از عذاب آید برون غم مخور عالی‌شکوهان سلطان با چتر سیاه همچو خورشید جهان گیر از سحاب آید برون گلشن عیش و عشرتست دل من غنچه باغ قدرتست دل من چون شدم آشنای پیر مغان زان سبب خم وحدتست دل من عشق میورزم و بسی شادم گنز مهر حقیقت است دل من خوردم از جام ساقی کوثر بادهٔ نوش شریعتست دل من از عطای عمیم لم یزلی همچو بحر طریقت است دل من در تمنای وصل آن محبوب چون سحاب عرافت است دل من چون الست بربکم گفتند قید در دام الفت است دل من چون بیاراست بزم عشاقان در دریای رحمتست دل من گنبد چرخ چونکه گردان شد باب فیض و سعادتست دل من بیدلان را ز خوف و سرباشد عرصه فتح و نصرتست دل من