Page 231

۱۹۸ بفرنگ و چین و ماچین همه کافران بی دین چو تویستند خود بین تو کجا و من کجایم شه ملک حسن خاور بتوابع سکندر توئی بر عدو مظفر تو کجا و من کجایم شب و روز انتظارم که رسد نوید یارم ز فراق بیقرارم تو کجا و من کجایم نسازد خای ستمگر منی فقیر مضطر شده عایشه قلندر تو کجا و من کجایم حالتی عجب دارم خویشرا نمیدانم کیستم کجا بودم در تفکر حیرانم گاه مست و مدهوشم گه ز سر بگردونم گه بیزم عشاقم گه چوبلبل خوشانم گه چو صبح نورانی گه چو شام ظلمانی گه بتخت سلطانی گه فقیر و حیرانم گه روم بمیخانه گه روم ببتخانه گه روم سوی مسجد ذکر قرانم گاه عشق میسوزم گه چو شمع می نوم گه بملس رندان گه چو مرغ پایانم گه شوم چو دیوانه گه شوم چو فرزانه گه چو ابر گریانم گه چو غنچه خندانم گه دلیل افلاطون گه میشوم مجنون گه پی شفا خویش گه بدرد درمانم گه روم سوی صحرا گه نشینم تنها گه چو عاشق شیدا گه بسلک رندانم گه بحیرت عایشه گه بفکر و اندیشه گه ز غم جگر ریشم گه ز خود گریزانم