Page 215

١٨٢ بتی نامهربان من نپرس از حالوالم از آنروزی که مرغ دلم بدام گیسویت افتاد چگویم داستان قت روز جدائی را بلوح روزگار هر گز نگنجد شرح هجرانم سواد بخت من چون زلف عنبر بوی دلدار شبی در خواب میدیدم جمال عالم آرا را که در این ساعت فرخنده اوقات شب عید من از باد صبا امروز بو وصل می‌یابم بده ساقی می احمر بیاد ساقی کوثر بسودای گل رویت چو بلبل زارمین الف بودم کنون چنگم ز هجر قامت دالم ز جورت ای پری پیکر بخاک رهبر ماهنم که بعد از وصلت ای دلبر حیات من حرانم ز هی حسن زهی حسن بسیار خوشحالم بود فضل ز بیداری بخوبی آمده فالم رخ خود بر کف پایتوای سر و سهی مالم سپاس و حمد از نید ولت عجائیفی حالم علی شیر خدا حیدر زغم کن فارغ البالم مضطرد شکیب طاقت و ارام رفت یشه از دستم چوز د سنگ جدائی و شکست دوران چرخ بالم بتالعل لبانت را بنازم دو ترک مست خونخوارت چه شوخت بقد سرو و برخ چون ماه تابان کمربستی بقصد کشتن من دهان در فشانت را بنازم دو ابروی کمانت را بنازم ز سر تا پا تمامت را بنازم کمربند میانت را بنازم برقمتی