Page 196

۱۹۳ مرا بسینه بتی است از حیا خاموش دل از محبت وی هست همچو دیگ بجوش ندیده ام بجمالش برنس تابملک قمر به بنده گیش حلقه افگند در گوش بتا بحسن خدا داده ات غرور مباش بیا برای خدا رخ ازین غریبه مپوش بنار هجر مرا سوختی چه چاره کنم هزار غلغله در دل زبان دل خاموش چو دل بمهر تو دادم ز خود شدم بیخود از ان مفرح یاقوتیم بیار بهوش بگرد مه چو کشیدند خط زنگاری مسیح بر فلک چارمین بود مدهوش مرادعای شانه نیست تا بزم وصال بکام دل نشیند بدوست دور شاد و نوش دل من مرغ وحشی شده مبتلای پنش چکنم چه چاره سازم ز فریب دوزنگش بت گلرخ ستمگر عدبست چو شهد و شکر لعل ناز پرور دهنی چو غنچه تنگش ندیده وصالش چو گلی بگلشن آید شده عندلیب مست بنظاره فرنگش همه شب انتظارم که بیاید آن نگارم دل و جان کنم بقربان بغدار لاله رنگش زجفا و جورظلمی شه حُسن من چه گویم رخش همچو ماه تابان دل سخت همچو سنگش شب تار هجر ما را چه شود اگر ز وصلش بکند چو صبح خندان بجمال شوخ و شنگش شده ام ز خویش بیخود من از آنطو چو ناوک زده از دو چشم شهلا که بود خمار بنگش