Page 197

۱۶۲ چه حوادث است ندانم که ضعف طالع من بت شیشه خویست عادت بگی صلح و جاه نهند از تیر مژگان بکمان ابروی خویش دل شیر پاره گردد ز صلابت خدنگش آشه عالیه مشتوب بخصال از یریخ بخیال که شاه خوبان من آید عا زنگوش شراب ناب عرفان را بکن نوش غم دنیای دون را کن فراموش بیا ساقی بده جام لبالب حریفان حاضر و خمخانه در جوش ترا چون جان بود در قالب تن مباش از یاد حق یکدم خموش اگر خواهی که قرب دوست یابی زبانرا جز صفاتش دار خاموش لباس حرص را از تن بدر کن تو از صبر و قناعت جامه میپوش نخواهم منکر عشق بتان را فگنده خرقه و سجاده بر دوش برو ایزاهد خودبین مغرور منم پیر مغانرا حلقه در گوش آشاه عالیه رتبه بشما رست غفور المذنبين ست او خطاپوش چه کرده ام بفلک کو ز من گرفته قصاص بنار کوره هجران گداختم چو رصاص غرض چه بود که از مکر چرخ شعبده باز وجود خسته مجذوبم نیا فت اخلاص بی تو