Page 193

١٦٠ تا بکی باشی بفکر این سپهر زرنگار عذر تقصیرت جو از خالق غفار خویش کردگارا از عنایت بر من مضطر نگر از طفیل خاندان احمد مختار خویش ایعزیز ادر جهان باقی نمی ماند کسی لب ببند عالیست بر بد خواه تفار خویش کردگارا تا بکی باشم جدا از یار خویش با که گویم شرح احوال دل افکار خویش از فراق وصل اندلبر چنان بیطاقتم اشکبارم هر زمان از دیده خونبار خویش طره زلف پریشانش قرارم ربو کز پریشانی ندارم طاقت گفتار خویش تا شدم پیدا درین گیتی ندیدم روز خوش سرنگون بدی فلک از گردش سیار خویش با مراد دل درین عالم نیاسودم دمی کی بود آندم که یابم مژده دلدار خویش گر دهد دست از زمان یابم که بنیم صادق جان و دل سازم فدای آن گل رخسار خویش صبر اگر تلخت ولیکن ثمره شیرین دهد از شکایت لب ببند و صبر کن در کار خویش عالیه درمان درد خویش میجوید زتو جز تو بی همتا نمی بینم کسی غمخوار خویش مرا ز پیرمغان این صیحت رسد در گوش بیا بمجلس رندان شراب ناب بنوش جهان چه بود و چه شد عاقبت چه خواهد شد بساز بازی ایام گشته اند مدهوش