Page 192

١٥٩ اشک میبارم چو گوهر همچو ابر نوبهار یک نظر از فیض انعام تو دارم ملتمس لا فتی الا علی لا سیف الا ذو الفقار یا ولی الله بفریاد دل عاصیت رس من چگونه وصف محبوبی شکر گفتار خویش میزند بر دل خدنگ از کرشمه خوار خویش یک نگاه چشم ناکش عالمی بر هم زند میتوان دادن بکبر این چنین دلدار خویش سرو میماند خجل از قامت دلجوی او سر قدم سازم براه یار خوشرفتار خویش عاض او هر که دید از خویشتن بیگانه شد صوفیان آتش زدند بر جبه و دستار خویش چهره عاشق خزنیست از روز شب بیقرار رو اکرد چمن آراسته از عارض گلنار خویش طره شبرنگ او پیچ و تاب آمد همی مشک شب بر عاشقان افشاند از تار خویش شد بهار اندر خروش و فصل گل آمد بجوش بلبل بیدل بنال از ناله های زار خویش این بهار سبز و خرم در عقب دارد خزان داغ بر دل میرود بلبل ازین گلزار خویش هر که او شد محو از خود میتوان محبوب یافت هر که خود را دید کی میبندست عیار خویش گرچه عمر نوح داری میشوی یکمشت خاک عاقبت گردی پشیمان از همه کردار خویش چون سلیمان عالمی گردد بختت گر ترا طعمه موران شوی هم با دل افکار خویش کار گردون فراز و منزلیست ایعزیز اگر مشقت پیش آید صبر کن در کار خویش