Page 172

۱۳۹ بآخر مرا همچو نی سوختی | مرا از فراقت بت لشکرا چو دور از تو گشتم ز جور سپهر | دلم زخم ناسور و خون شد جگر چو لاله مرا داغ بر قلب ماند | زاحوال زارم نداری خبر جوان گردم از سپر چو فصل بهار | چو باد صبا گر بیاری گذر نباشد مرا هیچ غم در جهان | جمال تو گر آیدم در نظر جفای تو ام از خدا شد عطا | به پیش غمت سینه کردم سپر خمش باش ای عالیشه در فراق مرا در ازل محنت آمد مقر ای صبح سعادت ز رخت گشته منورا | از نفحه زلفت شده فردوس معطرا شمس و قمر و مشتری و زهره و شعری | بگرفته ز آئینه رخسار تو زیور محراب دو ابروی تو شد قبله حاجات | هم نرگس جادوی تو چون غنچه احمر یکشعله ز رخسار تو در ملک جهان تافت | خورشید بحسنت نتوان گفت برابرا یاقوت لبت فرح دل و قوت ارواح | اندر طلب آبحياتم چو سکندر شیرین سخنا آب بقا ئیست نباتت | یک قطره چکیدست بچشمه کوثر در گلشن عیش و طرب هر گل که شکوفد | از زینت حسنت بچمن یافته زیور