Page 173

۱۴۰ در شهد و شکر قند و نبات است عزیزان سر تا بقدم طینت تو کرد مخمر ای خضر صفت صفت تو ناید بزبان ها از سرو قدت طوبی رضوان شده مضطر بوی سر کوی تو وزیدست بعالم زان رایحه یکذره رسیدست بعنبر طاقت ز دل عقل ز سر رفته بکلی ای زهره جبین رشک پری زهره مشتکر بشکفته دلم غنچه صفت در چمن عشق زد قاصد باد سحری حلقه چو در در باخته ام در ره عشقت دل و دین را زانروز که این کعبه میناست مقدر لیلی صفت گشته ام از عشق تو مجنون بگرفته دلم راه بیابان چو قلندر ثبت ست بدلم مهر تو ای میر خوبان مشهور بعالم زده اند سکه چو زر بیمار غم عشق توام گلرخ مهوش روز و شبم از خون جگر گشته مصور ای شوخ ستمکار چگویم ز جفایت مسکن شده در آتش هجرم چو سمندر قربان شوم از شوق تو ای کان ملاحت آرد بمن ار مژده وصل تو مبشر هر انس و جن و وحش و طيوری که بدار فی الجمله بیک لعل لبت کشته مسخر هر کس که رخت دید هوای تو دارد چون لاله بدل داغ الی دامن محشر در رقص ملک است ز شوق تو ثریا در وصف تو بر طارم افلاک تفکر بر فرق تو ای خاور خوبان جهانگیر چتریست که طاووس ملائیک زده شهپر اپنے