Page 170

۱۳۷ همچو شمع از فرق تا پا محونار فرقتم میکدازد عاشق و معشوق را نبود جبیر بیت الاحزانست بهر من روز در هجر تو همچو یعقوب از فراق یوسف کنعان بکین اشکبارم میروت زار میگریم مدام قیس آسا در بیابان فراقت در بدر اگر کشی ما را ندارد باک ای رشک بتان سینه پیش ناوک عشق تو میسازم سپر روز و شب بر من مساوی شدند از غم چو خم داغ نار عشق را طاقت ندارد شیر نر رشک ماه و مشتری اسیر و سیم اندام من کاج همچون باد بر کوی توام بودی گذر چند نالم از جفایت ای بت نامهربان هیچکس از مرد و زن نبود بمثلت در داجگر گلشن جنت گرو بگرفته از خلد برین نرگس شهلای تو بشگفته چون وقت سحر زهره و شعر یست خادم شمع رخسار ترا شعله حسن تو افتادست بر شمس و قمر مشکل است بوصل جانان رسیدن ایولوا بحجمالت جنت الفردوس است یا بر سقر خامه عاجز ماند از اوصافت ای بدر منیر من چگویم وصف حسنت شهر یار بحر و بر ذکر وصف تو نمی گنجد بلوح روزگار شیوه شیرین تو کرده مرا خون جگر از فراق وصلت ای گل چهره گل پیرهن کار مشتاقان مدست آه سرد و چشم تر تیر آهم بگذرد از نه رواق ای ارجمند خوف از حق باید و از ناوک آه سحر بازی ایام با من باخت این عجب روی من کجا عشق از کجا بود الیعزز بنام و شر