Page 169

١٣٦ جوان گردم از پیر چون فصل بهار چو باد صبا گر بیاری گذار ندانم چه پیش آمد عالیه را چرا دعوتش را نه افتد اثر درد تو مرا بود ز درمان خوشتر عشق تو مرا بود ز سامان خوشتر نازک بدنی حور وشی شیرین لب کوی تو مرا ز خلد رضوان خوشتر ای گلرخ گلعذار گل پیرهن بوی تو مرا ز عطر و ریحان خوشتر مجنون شدن از برای لیلی صفتی از حکمت و فهم و عقل لقمان خوشتر بی وصل نعیم از گلستان عارست با دوست منم بچاه زندان خوشتر بلبل بتمنای گل اندر گلشن هر لحظه بود بشور و افغان خوشتر درویزه در کهت مرا سلطانم از افسر و حشمت سلیمان خوشتر بر آتش هجر چون سپندم شب و روز پروانه ان شمع شبستان خوشتر خوناب جگر قوت بود دانا را از اهل خرد مردم نادان خوشتر گربی تو بفر دوس برینم خوانند عالیه بود بنار سوزان خوشتر از محنت بیقرارم نازنینی لب شکر بمیروت تا بکی نبود ترا بر من نظر