Page 168

۱۳۵ دلا هر چند گنهگار غنی دوست لطف او بار فخر غرم سید سادات کرد و نیمساز آخر غریق بحر عصیانم سراپا وانمیدانم رجا دارم شفاعت خواه شود انحسار آخر گذشت عمیرم با باطیل بخو با حن شینم مایل گرفت عایشه ذیل پاک شاه کربلا آخر جمالت چوشد غاییم از نظر دلم زخم ناسور وخون شد جگر شب و روز بر من ز هجرت کیست ز احوال زارم نداری خبر چو دور از وصالت شدم امنید بود چون شب تار ما را سحر بود لاله سان بر دلم داغ هجر ترا هیچ بر من نباشد نظر مراد هر چون تار سوزان بود قیامت نباشد ازین سخت تر در آفاق رسوا چو مجنون شدم ز روز الستم بعشقت مقر ترا لشکر حین ای دل ربا مرا ملک دل کرده زیر و زبر خدنگی ز مژگان نمودی رها به تیر جفا سینه کردم سپر بتی گلعذار از فراقت مدام مرا آه سردست و دو چشم تر سراپا ملیحی و شیرین سخن کلام تو غذیست چه شهد و شکر ببینم اگر عارض مهر و ماه نباشد مرا هیچ ارمان دگر