Page 158

۱۲۵ چون من بدام عشق گرفتار کس مباد بسمل بتیغ طعنه اغیار کس مباد یا رب بمهر ورزی خوبان دل ربا چون من ضعیف و خسته و بیمار کس مباد با گلرخان نظاره خوشت در ریاض عیش دور از وصال این گل بیخار کس مباد مجنون صفت ز فرقت لیلی و شچهمی من رسوای عام و خاص در ین دار کس مباد سر تا قدم چو شمع شدم محو در فراق بی بذل شرب لعل شکر بار کس مباد دی میگذشت و هیچ نبودش نظر بمن در بند زلف این بت عیار کس مباد داد از جفای چرخ چه آمد بر سرم چون مرغ پر بریده و غمخوار کس مباد اسحاق را بصوت بلبل شیرین زبان خوشت محروم وصل گل رخ و گلزار کس مباد عمر عزیزم ای رگ بگذشت در انتظار چون من ز خویش نفرت و بیزار کس مباد ما را قضا ببرم قدر چون حواله داد ساقی بر عکس خون جگر در پیاله داد گسترده بود خوان سپهر از ضیافتش چون زهر قاتلست که ما را نواله داد گردون مرا ببرد بدار القضای چرخ اندوه و رنج و محنتم اندر قباله داد بیخود همان زمان شدم از جود خویشتن بر گردم از سنبل مشکین چو هاله داد تعلیم کرد مؤدب فطرت چو در ازل اوراق گل بلبل بیدل رساله داد