Page 151

۱۱۹ عایشه روضه رضوان لب بد مسکن حور شیر چشم امید بلطفش نگران میگرد عزم کوی نگار خواهم کرد جان بوصلش نثار خواهم کرد آهوی چشم آن ستمگر را هم بمژگان شکار خواهم کرد لب لعل شکر فشانش را بوسه ها صد هزار خواهم کرد گرد مه خط عنبر آسا را گر به بینم چکار خواهم کرد چون قلندر ز عشق بت لولی خویشرا خوار و زار خواهم کرد همچو منصور از محبت دوست سر خود را بدار خواهم کرد جسد خاکی شکسته بیخود در برش چون غبار خواهم کرد عایشه جانفدای عشوه آن گر آید ار خواهم کرد مرا دو چشم براهت چهار میباشد چو تشنه که بآب نظار میباشد بگو بساقی جان بخش روح فزا کرم بیار باده محبان خمار میباشد بریز باده صافی بجام تشنه لبان دلم بلطف پس امیدوار میباشد بشرح راست نیاید حکایت من زار که سینه ریش و جگر پاره پار میباشد