Page 136

۱۰۳ گر کیوان فرازی جایگای بوالہوس | وز فضای آسمانی ہیچکس نتوان رسید ساقیان موت ہر یک ساغری گردانید | لابد ہر یک را ازین شربت همی باید چشید تیر چون از شست بیرون شد نیاید درکما | عمر چون بگذشت تاکی میکنی گفت و شنید فرح هر دم از گلستان لطافت میر | نفخه عنبر شمیم چون از سر کویش وزید عقل و هوش و فہم و ادراک خرد اندیشه جمله از سر رفت چون وی جمال حق بدید توبه کردم زمی بهار آمد | باز اندر سرم خمار آمد گلرخان تو بهر اشگست | موسم لعل خوشگوار آمد وقت گل مل غنیمت است حکیم | عیش را وقت انتظار آمد فصل بستان باعتدال رسید | بلبل و قمری و هزار آمد روح پرور شد نسیم هشت | نغمه چون نافه تتار آمد سرو پوشیده جامه خضر | نرگس ہم جام زر نگار آمد ساقیا بزم را مهیا کن | مہوشی شوخ گلعذار آمد این بشارت صبا بمن آورد | مونس قلب بیقرار آمد نغمه پرداز شد وحوش و طیور | صوت کبکان کوهسار آمد