Page 137

١٠٧ داشتم سر بزانوئ حيرت کان پرى چهره در كنار آمد صيد دلها بخواب بود هنوز ترك مست تو در شكار آمد شكر لله كه بعد هجر و فراق مرهم ريش دل فگار آمد عائشه غم مخور زبى رحمى لطف حق بر تو بيشمار آمد فصل نوروز شد و كل بچمن باز آمد موسم عيش و نشاط و طرب ناز آمد بزم آراسته شد ساقى كل چهره كجاست كو بيا كان صنم مهوش طناز آمد لحن داؤد وشى برده قرار و هوشم مرغ دل در قفس سينه بپرواز آمد قالب خاكى من باز ز سر زنده شوم چون مسيحا نفسى بر سر اعجاز آمد گفت باد سحرى با كل نوخواسته خنده بيهوده مكن نوبت غماز آمد شاعران چونکہ سر از خواب كران بردارند تنطرازند كه مكر حافظ شيراز آمد بعد صد سال بشنو بهمچو رباب از خاکم رشته جان ز سر شوق بآواز آمد عائشه هر كه بيا مد بجهان بگذشت خاکساران در دوست سرافراز آمد تمناى خوبان مرا خوار كرد بدام ملامت كرفتار كرد