Page 121

۸۸ جسم گداخت نار فراق ستمگری وز فرط اشتیاق چو سیماب آب شد عشق از کجا وجود ضعیف من از کجا وین مشت خاک بین که چنان عذاب شد رنج و فراق و محنت ایام و درد عشق روز الست با من بیدل خطاب شد آنمه لقای سیمتن دلربای من با من ندانم از چه سبب بی‌عتاب شد لیلی وشی که ثانی او در زمانه نیست مجنون صفت فریفته‌اش شیخ و شاب شد سرو چمان من چو خرامد ببوستان گل محو شد ز خجلت و نرگس بخواب شد بنشست عرق بچهرۂ چون شبنم روی گل وز خوی دوست شیشۂ ما پر گلاب شد عایشه حبس گشته بماندم بدام عشق زنجیر زلف یار چو در پیچ و تاب شد روزی که بود دلبر من هیچکس نبود چنگ محبتش دل این خسته زار بود محبوب دلربا چو زرخ پرده برگرفت انس و ملک زحیرت او فت در سجود چشمم بخواب رفت و گلستان حودش گل دیدم ز خواب جستم و هیچش اثر نبود من خط بندگی بوی آنروز داده‌ام در دست منشیان قضا چونکه طغر بود سلطان هفت کشور عالیجناب من میدارم از تو فیض طلب فایض الجود ای شهریار حسن خدا باد یاورت خواهم که کور باد ترا دیدۂ حسود