Page 122

۸۹ و ز گردش زمانه خدا با حفظت حسن جمیل تو که فزونست در فرود مستغرقست عایشه در بحر اضطراب دستش بگیر و ز کرم خویش یا ودود نگار نازنین من چشم خونفشان دارد اشارۀ تیغ ابرویش بقصد بیدلان دارد ز رشک عارضش خورشید بخلت دایم لعلش مسخر عالمی از انس و جان دارد عجایب صورت زیبا قراری برده از دلها نمیدانم چه افسونست که این شیرین زبان دارد قدش چون نخل طوبی بی بدیل است طاق ابرو بدام زلف مشکینش بسی پیر و جوان دارد بالحان و تکلم عندلیب خلد رضوانست نزاکت همچو برگ گل دهان در فشان دارد ز قاف و قیروان سلطان حبش باج میگیرد هزاران جان دم و چاکر چو جمشید و کیان دارد تبی الطاف بی پایان که دارد آنشۀ خوبان زمین طالع فرخ فلک اندر عنان دارد نیمی از سر کویش وزیده عقل و هوشم برد سلیمان جاه عیسی دم مکان در لامکان دارد شبی در خواب میدیدم جمال عالم آرایش مبارکباد تعبیرش حیات جاودان دارد بتی شکر لب گلرخ بحسن خویش مغرورست چه پروای منی آواره بیخانمان دارد چو شمع از فرق تا پا سوختم رحمی نکرد بر من ندانم این ستمگر چون دل نامهربان دارد گرفت چون خسرو خاور همه روی زمین با اقبال عدو مالش ملایک پاسبان دارد