Page 104

۷۱ هم ز کف ساقی خورشید رو باده به صحن چمنم آرزوست جشن گل و سبزه و آب روان بلبل شیرین سخنم آرزوست بزم محبان و شب ماهتاب ماه وشی سیم تنم آرزوست ناله چو یعقوب زغم از فراق یوسف گل پیرهنم آرزوست مرغ دل عایشه شد سوی هند طوطی شکر شکنم آرزوست دوش دیدم ماه من با شیوهٔ موزون گذشت سیل اشکی از دو چشمم چون دجله جیحون گذشت در تمنای وصالش بیقرارم روز و شب ای دریغا نو بهار حسن او را فزون گذشت در نگارستان چین نقشی نباشد چون رخش هر که او مهرش ندید قامت چو مجنون گذشت هر یکی در خرمن حسنش چو یوسف خوشه چین بیوصالش عمر من بیهوده بیضمون گذشت جام می پرکن بیاد ساقی کوثر بده ساقیا لعلت باوقات باده گلگون گذشت گل بکام دل نچید کس ز باغ روزگار باغبانان فلک آخر دل پر خون گذشت دل بمال و جاه دنیا بستن است فکر غلط حشمت و جاه سلیمان خنجر قارون گذشت چرخ کجرفتار را هرگز نمی بینم ثبات کار دنیا سربسر افسانه و افسون گذشت دردمندم مستمندم ای طبیب مهربان حکمت لقمان جالینوس و افلاطون گذشت