Page 98

۹۳ عمریست که از فکر خیال سر زلفت در زاویه هجر تو دل یافته مسکن بیمار و ضعیفم خواهم ز تو درمان از دیدن دیدار تو غرقم بحیرت لطفی ننمودی زچه یکبار تو با من خون دیده مر آن ایمعدن احسان رحمت چکنم آه چه سازم بکه گویم در سینه من آتش غم خفته چو گلخن از دور بدلدآ سازم بکه عیان ایضا مستزاد برده دل و دین از کفم ای لاله عذارا دیوانه و رسوای خود ساخته ما را انداز نگاهت دو چشم سیاهت میتا بی تاب و تبم از دوری رویت رحم آر که ای عاشق بی برگ و نوا را ایموشک طنآ گردم رخ تا جان آمده بر لب ز فراقت بکه گویم افتاده چو نقش قدمم بین تو خدا را الظلم توای شوخ من در سر را[؟]