Page 34

۲۹ رحمت از آه سرد و سینه سوزان من تا ثره چون شمع ما را دل تپش پنهان من ریخت شتاب سحر چوشمع ای گلگون عذار تن درتش آب بر لب داغ بر دل شکبار آب کردیدت از شرم لبت پهنتین می بساغر لعل در کان گل بخون در بحجار از فراقت استمکرمین چسان گردد مدام جان مضطر حال محزون تن بغم دل شهر یرا از قضا گر بگذرم من میشود از طالعم بحر بر کوهر خذف کلشن خزان کل شست خاب رحمتا دارم بتی کز سران کیرد مدام ماہتاب شمس نور و مهر زنیت جان من از می آشان برین بستم خبر دارد بها زانکہ خود بر کف ز نرگس جام زر دارد بهار زر دروئی چون کشد در دہر کن قسمت از سفید و سرخ نقد در کر دارد بهار در زمین از بیلی با د خران افتاده ام کاش همچون بنبره ام از خاک بردار دبهار همچون بلبل محشر صد شور افغان شسته حسن کلرنگ که اند نظر دارد بهار غنچه دل تا تبسم کر د میبالد بخود از نسیم خنده گل بال و پر دارد بهار