Page 16

۱۱ پناه دار در قبضه صفا چنین صاحب حسن متین را همیشه شیرین مدام عذار خلقت فدای تیغ و برامنت تو چون سکندر خضر نگای حباب است شربت رحمت چشمه حیوان همیشه پنهان دارای او غزل بمعنی قافیتین ایخال لعل شیرین تو بر یاقوت قوت در چمن تاروت دیده دیده ماروت قوت در وفاتم کر وفاتم شد چه باک ای نازنین رخ نما تا بشنوم از رخنه تابوت بحت چار باغ عمرت از سیب ولان و بهی ترنیت افزا باد از سروقد دلجوت جوت خارهای دسته سنبل سر موتوه کرفتد در بحر ارگیسوی مشکین موت شوت غنچه چون شکر کردنت جانها نزدیک نفس پیش اش این مطاع از تار تار موت چوت تا نظر بر عارضت افگند حرت خند زد بیشتر دل میدر خنجر ابروت توت قافتین در راه عجز سرکه دایم چو نقش پاست ارکند شکوه های نیک وبد بیجاست یست قمریان را در چمن باشد دل از شمشاد شان عندلیبیم را نوا ما هر کجا گلهاست هست سرنوشتم از ازل ست سینه سگدر گاگاه چون خم می روز و شب، سرتا بپای مااست یست