Page 15

۱۰ شوخ من پشت ندارد شعل مهتاب آب دیگر اینخورشید رو برد ره بیتاب تاب ده کنار یا د قدح پیمانست ای نولبن ساغرم لبریز کردید از می خوناب ناب ساربان محمل مبند امروز خوف ناقه ام میرود از دیدۂ غمدیده چون سیلاب آب می زشکاک خون دارم کباب از مرغ دل شاہد شیرین لبم باشد باین اسباب یاب دیدن رویت میسر نسیت در بیداریهم کاشکی آیدیم در دیده بخواب خواب هیچکه چرخ دغا بر من درین محمود دا؟ کاش بکشاید بروی من اولوالالباب باب میخوری صد غوطه زحمت هیچ غواصان کنون از محیط طبع خود یک گهر نایاب یاب غزلیسکه هر مصرع چهار بحر است اگرچه دورم من است یکسو ثه دار دال انده بسان غنچه بود معطر دماغ جانم زباد لو تو ز دوری تو برنک می دلم ند کلفت نرفتم دردا شدم جو مجنون بین کن هردم جرا نباشم بگفتکو تو اگر جهانرا دهند یکسر بهای زلفت تو انی شنبه قسم بجانت کنی برابر کنم دو عالم بتار مو تو کرا بگویم بکوجازم که نیست رحمی بی نو ارم چو شمع سوزم ببین گدازم تو نیست یارا به کستجو تو بجاده غم چو نقش پایم سنجا کساری بود دیوایم تو پادشاهی منت کدام نهید لطفی بدم بسوی تو