Page 111

١٠٦ سیم بری لب شکری سرو قدی لاله عذاری چو در دهر ندیدم نشنیدم که یک عشوه ربا ید دل و دین از کف عشاق جگر خسته محزون بستم دیده بیک نانگار این گفت ایعاشق ریش و فاکیش غم اندیش ز اسرار نهانی تو چه دانی که درین عرصه خونخوار درین وادی انوارشت و فرات طلبگار چه مجنون چه وامق برخ لیلی و عذرا همه شایق همه کرد ند بخود ترک بیان همه داتای حقایق شده رسوای خلایق ز من و ما همه دور ند بدر ایام صبورند زجان دل همه هیچ ندانند درین ورطه سرا ز پا نشناسند همه مست می و سائر شوقند سراپای چو دل صاحب ذوقند ز یر ند ی عشق بکام و ند بند اهو من نهن گوهرزه د را را مه راست گویم چو تو پویم بشنواز من د می این نکته احسن که چو در زینت کوشست بگل دانش و هوشست سراپاست چو گوشنوا ایعاشق احمق تواکر طالب یا ری و بخود حوصله داری گذر ا ول ز سر جان که رهت میشود آسان بشوی خسته وحیران نکشی بیهوده زحمت نشرد محنت کلفت بتوچون کم شده رحمت که درین بادیه سر باخته مرکب