Page 638

جلد اول ۶۳۹ کتاب القاضی که صورت آن اینست که شخصی اذن داد دیگر یرا در دادن مال به برادر او بعد ازان دعوی کرد بر او که به برادر نداده است مال را ببرادر من پس مدعی علیه گفت که داده ام بعد از ان گفت که نداده ام پس حکم کردی بر مدعی علیه بعد از ان امد برادر آن اذن کننده و اقرار کرد بدادن مدعی علیه مال را با و پس بدهی که خلاص میشود مدعی علیه از دعوای مدعی ولو قال ما كان لك على شي قط ولا اعرفك (هدايه) او قال ولا رايتك دولا جرى بينى وبينك مخالطة ولا خلطة ولا اخذ ولا اعطاء اوما اجتمعت معك في مكان وما أشبه ذلك لفتح القدير لم تقبل بينته على القضاء (هدايه وكذا على الابراء لتعذر التوفيق وذكر القدوري انه تقبل ايضا لان المحتجب والمخدرة قد يؤذى بالشغب على بابه فيأمر بعض وكلائه بارضائه ولا يعرفه مترعرقه بعد ذلك (هدايه) حتى لو كان ممن يعمل بنفسه لا يقبل نعم لو ادعى إقرار المدعى بالوصول او الايصال صح (رد محتار) واگر مدعی علیه در جواب دعوای مدعی گفت که هرگز نبود بر من چیزی از پیتشما نمترا یا گفت که تاندیده ام یا گفت که میان ما و تو مخالطت و خلطیت جاری نشده و نه گرفتن و نه دادن یا یکجا نشده ام باتو در هیچ جانی یا مانند این لفظها قبول نمیشود شاهدان او با برا کردن مدعی از جهت دشوار بودن توفق میان هر دو قول مدعی علیه و مصنف کتاب قدوری گفته که در ینصورت نیز قبول کرده میشود شاهدان مدعی علیه زیرا که شخص در پرده کرده شده یا زن مستوره گاهی ضرر مییابد بواسطه شور و شغب بر دروازه او پس بعضی از وکیلان خود را امر میکند برضا کردن مدعی خود و نمیشناسد او را پس از ان میشناسد او را بعد از ان تا که اگر مدعی علیه از جمله کسانی باشد که کار ها را خود او میکرد پس دعوای ناشناختن با و مدعی خود را صحیح نمیشود و دفع او قبول نمیگردد مگر آری وقتی که دعوی کند اقرار مدعی برسیدن آن حق با و یا برسانیدن مدعی علیه حق را با و پس صحیح است آن دفع از او و من ادعی مرد مخدر کسی است که کار های او را دیگران بکنند او بخود کار نکند ۱۲