Page 610

جلد اول ۶۰۱ کتاب اداب القاضی که دعوی میکرد آن هزار درم را پس شاهدان گذرانید آن ضامن که آن هزار درمیکه دعوی کرده شده بهای خمرست قبول کرده نمیشود گواهی ایشان ولو قال الكفيل الالف للدعاة قمارا وثمن خمر ونحوه مما لا يجب لا يقبل قوله (بحر) و اگر ضامن گفت که آن هزار درم دعوی کرده شده قمارست یا بهای خمرست یا مانند اینها از آنچه که لازم میوه ی قبول کرده نمیشود قول او ولو برهن علی اقرار المكفول له وهو يجد لا يقبل قوله وليس له ان يحلف الطالب ولواقر به الطالب عند القاضی برئی الاصيل والكفيل جميعا (بحر) و اگر ضامن شاهدان گذرانید با قرار آن شخصیکه ضامن شده بود بر ای او باین طریق که تو اقرار کرده بودی که این هزار درم قمارست یا بهای خمرست حال آنکه او منکر بود از ان اقرار خود قبول کرده نمیشود قول او و نیست مر ا نضامن را اینکه سوگند بدهد مطلب کننده دینرا آر۲) بآن اقرار او و اگر اقرار کرد طلب کننده دین نزد قاضی باینکه این هزار درم قمار ساباتای خمرست خلاص میشوند هر دوی آن دیندار و آن ضامن ادعی علی اخرانه اشترى منه هذه الدار فانكر الشراء فلما اقام المدعى البينة على الشراء ادعى المدعى عليه انه ردها عليه يعنى اقالها يسمع هذا الدفع (بحر شخص دعوی کرد بر دیگر یکه بدرستیکه خرید ام از تو این سر ارا پس آن دیگر شخص منکر شد از خریدن او آنسرا می را پس وقتیکه مدعی شوه و است گذرانید شاهد انرا بخریدن آن سرامی دعوی کرد مدعی علیه که بدرستیکه این مدعی رد آن سر ای را بر من یعنی اقاله کرد و است آن را شنیده می شود این دفع او رجل ادعی على الخر الفاوديعة فانكر فلما اقام البيئة على الايداع ادعى المدعى عليه الرد او الهلاك ان قال اولا ليس لك عایشى يسمع وان قال ما اودعتنى اصلا لا يسمع (بحر مردی دعوی کرد بر دیگری که هزار درم سرانز دتوامانت ادام