Page 544

جلد اول ۵۳۵ کتاب ادب القاضی من ان الفقیہ ثم یحکم بینهما جاز وکذا اذا اصطلحا علی حکم بینهما علی ان یسأل الفقهاء ثم یحکم بینهمابما اجمعوا علیہ جازفان سأل ذلک الفقیه فی الفصل الاول و حکم بینهما جاز وهذ ظاہر واذا سأل فقیها واحدا فی الفصل الثانی وحکم بقوله جازایضا و اذا اصطلحا علی حکم یحکم بینه مافی یومه هذا او مجلسہ هذا فهو جائز وان مضی ذلک الیوم او قام عن مجلسه ذلک لا یبقی حکما (عالمگیری) ووقتی که مدعی ومدعی علیه اتفاق کردند بر محکمیکہ حکم کند میان ایشان بشرط اینکہ آن محکم بپرسد این حکم را از فلانفقیہ بعد از ان حکم کند میان ایشان رواست این محکم گرفتن و همچنین اگر اتفاق کردند مدعی مدعی علیه بر محکمیکہ حکم کند میان ایشان بشرط اینکہ ان محکم بپرسد این حکم را از فقیهان بعد از ان حکم کند میان ایشان بان حکمی که فقیهان اتفاق کردند بر ان رواست این محکم گرفتن پس اگر بپرسید ان محکم آن حکم را از ان فقیه در صورت اول و حکم کرد میان آند مدعی و مدعی علیه روا است آن حکم او و هویدا بودن حکم او ظاهر است واگر پرسید انرا از یک فقیه در صورت دوم وحکم کرد میان ایشان بقبول آن یک فقیہ نیز رو است حکم انحکم و وقتیکہ اتفاق کردند مدعی و مدعی علیه بر محکمی کہ حکم کند میان ایشان در همین روز یا در همین مجلس خود پس این محکم گرفتن رواست و اگر همین روز گذشت یل برخاست ازین مجلس خود باقی نماند محکم بودن او الرابعة لا یجوز التحکیم فی الحدود والقصاص والدیة علی العاقلة بخلاف القضاء كما قدمناہ (بحر رائق) مسئلہ چهارم نیست که پیدا میشود تحکیم کر دانیدن در حدود و قصاص دیت بر عاقله کُشتۂ بر خلاف از قضا کہ روا میشود درین چیزها چنانچه پیشتر ذکر کردیم انرا الخامسة لا یفتی بجوازہ فی نسخ الیمین المضافة بخلاف القضاء به کما قدمناه (بحر رائق) یعنی لا یفتی المفتی به اذ اسئل عنہ واما حکم المحکوم به فنافذ علی الصحیح (منحة الخالق) وفي الولوالجية حكم المحكم فى فسخ الیمین المضافة الایام [الخ؟] برحمن