Page 534

جلد اول ۵۲۵ کتاب ادب القاضی که بدرستیکه باز می آرم شاهد اول خود را دیگر مدعا علیه ا ما باشا هد دوم خود بر این مدعی که اقرار کرده شدست برای او پس درین وقت حکم شود تمامی آنغلام برای او ولو قال غير المقر له قد مات شاهدك الاول و غاب يقال فأت هدا اخر على المقر له وتقضى لك بكل العبد فاذا اقام شاهد اخر يضم الثانى مع الاول يقضى بالعبد كله للذى يقيم المقر فلهذا لا تندفع شهادة الاول و يقيم شاهد مستفاد فيكون بينهما عالمگیری واگر گفت آن مدعی که اقرار برای او شده است که بتحقیق شاهد اول من مرده است یا غایب شده است گفته شود مر او را که بیار شاهد دیگر را بر آن شخصی که اقرار کرد دست برای او و حکم کرده میشود برای تو بهمه آن غلام پس وقتی که بگذراند شاهد دیگر را یکجا کرده میشود شاهد دوم با شاهد اول و حکم کرده میشود بهمه آن غلام برای او مگر که بگذرانید آن مدعی که اقرار کرده شد و ست برای او شاهد دیگر را با شاهد اول با بگذراند دو شاهد مستقل پس میشود آن غلام مشترک میان آن هر دو دعوی کننده گان عبد بین یدی رجل اقام رجلان كل واحد منهما البينة على انه عبده اودعه اياه و ذواليد جاحد و سكت تقضى بالعبد بينهما نصفين ثم انكان احدهما اقام على صاحبه تلك البيئة اوغيرها ان العبد عبده لم ينفع تلك البينة ولا يقضى له على صاحبه بشئ (عالمگیری) غلامی در دست مردی بود شاهدان گذرانیدند دو مرد سر کدام از ایشان بر اینکه این غلام از من ست امانت گذاشته بودم اورا نزد این ذوالید و ذوالید منکر بود یا سکوت کننده بود پس حکم کرده شد بان غلام برای هر دو مدعیان بد و نصف مشترک میان ایشان بعد از ان اگر یکی از ایشان بگذارند بر شریک خود آن دو شاهد اول خود را یا دو شاهد دیگر را باینکه این غلام از من است نفع نمیکند آن مدعی یعنی فایده نمیرسد او را باین شاهدان و حکم کرده نمیشود برای او بران شریک با هیج چیز ولواحا بينة احدهما ولم يعدل بينة الاخر اولم يقم لاخر شاهدا اصلا او اقام شاهد و احدا تقضى به لمن عدل بينته ثم جاء الاخر ببينة عادلة تقضى له به عالمگیری و اگر عادل