Page 408

جلد اول ۳۹۹ کتاب ادب القاضی بعد از ان آن فروشنده غائب شد پس مردی آمد و گذرانید شاهدانرا و آن شاهدان شاهدی دادند که بدرستیکه مراین مدعی را نصف این غلام است پس نیست دعوی میان مدعی و آن خریدار وقتی که آن خریدار شاهدان گذرانید بران کاریکه واقع شده بود ازان فروشنده زیرا که هر فروشنده در دارنده وقتی که بفروشد چیزیز را صرف میکرد دآن فروختن را بملک خود او نه بملک شریک او وحال اینکه ظاهر اینکه بدرستیکه آن مستحق شریک آن فروشنده است و امانت نهادن حاصل شده در آن نصف غلام که نگھداشته است بآن برای آن مستحق پس استحقاق دارد گردید بران نصف امانت و شخصی که امانت نزد او نهاده شده باشد خصم نمیگردد از طرف فروشنده که امانت نهنده است همچنین ذکر شده است در کتاب فصول عمادی عبد في يد رجل دعی علی ذي الیدانہ عبد فلان الغائب وانہ اعتقہ واقام ذوالید بینہ انہ عبد الانسان اخر دفعہ الیہ ودیعہ اواجارة اورھناً لا يقضى القاضى بعتقه ولو زعم ذوالید انہ عبد فلان الغائب اودعہ ایا ہ وقال العبد كنت عبد الله اعتقنی او قال كنت عبد الفلان اخر اعتقنى فانہ لا یقبل قول العبد (فصول عمادی) غلامی در دست مردی بود دعوی کرد آن غلام بر ذوالید کہ بدرستیکہ من غلام فلان غائب بودم و بدرستیکه آن مرد غائب مرا آزاد کرده بود و آن ذوالید شاهدان گذرانید که بدرستیکه این غلام مرد دیگر را است که امانت داده است بمن آن غلام را یا باجاره و یا بگروی داده است اور امین حکم نکند قاضی بآزاد بودن آن غلام و اگر ذوالید گفت که بدرستیکه او غلام آن فلان غائب است که امانت نهاده است نز د من او را و آن غلام گفت که من غلام آن فلان غائب بودم آزاد کرده است مرا و یا گفت که من غلام فلان دیگر بودم که آزاد کرده است آن فلان مرا پس بدرستی که قاضی قبول نکند قول آنغلام را فرق بین هذا