Page 391

جلد اول ۳۸۲ کتاب القاضی مولاک و کلنی تقبلایا الیہ فبرھن العبد علی انہ حرہ تقبل فی حق تصرفہ الحاضر لا فی حق ثبوت العتق علی الموکل فلو حضر لغایب وانکولا بد من اعادة البينة کذا فی البزازية (عالمگیری) مردی آمد نزد غلام انسانی گفت او را که مولایت وکیل کرده است مرا ببردن من ترا نزد او پس انغلام گذرانید شاهد انرا براینکه مولایم آزاد کرده است مرا قبول کرده میشود کواه ان غلام در حق کوتاه شدن دست آنمرد حاضر که وکیل است نه در حق ثابت شدن آزادی بروکیل گیرنده که مولای غلام است پس اگر حاضر شد آن غایب که مولای غلام است و منکر شد از آزاد کردن وی آن غلام را ناچاری است آن غلام را از بازگذرانیدن شاهدان همچنین ذکر شده است در کتاب بزازیہ و ذکر فی وكالة المختصر لو وكل رجلاً باجارة عبده واقام العبد بينة على اعتاق الموكل له او وكل رجلا باخراج امراته فاقامت البينة على الطلاق او وكل رجلاً بقبض داره فاقام ذو اليد بينة على الشراء من كل فان في هذه الصور لا يدفع الى الوكيل ولا يقضى بما اقاموا لشهادة عليه بل توقف الى ان يحضر الموكل لو وكل بقبض الدين فاقام بينة على الايفاء الى الطالب قبل ذلك منه وليس الدين كاشي القائم بعینه فی قول ابی حنیفة رح (فصول عمادی) و ذکر شده است در کتاب مختصر که شخصی را وکیل گردانید مردی بابایی دادن بمر خود آن عم گذرانید شادا ابرا بازا دکردن مول که دکل یرنده او یاری وکیل گرداند مرد برایرون زمین پر ان گذرانید شا د ابرا بطلاق کردن شوهرم وکل کننده او را یا ویل کردانید کسی مر در ابقیض کردن سر ا خود که نزد دیری بودپین دردانیدر این شادار ایران یل بریدن شهر از وکل کرید اور س پرستک در نیم ها داده میشود ما و لا کر دیوان هایان کا بیان واجها ادا دران باکورت میشود اخیر آنحاضر شدن وی گیرنده اکری وکل گردانی در را بقیض کردن دین خود پس اندرار او عالمگیری ملا بدیع الدین [ILL]