Page 383

جلد اول کتاب ادب القاضی ولو بقي يكفل اولا وادعى ان عليا قد الفاوات كفيل بها الي عنه باش واقا البينة يثبت المدّعا عليه ومحل الفاء ينتصب بالكفيل خصما عن الاصيل ما الاصيل فلا ينتصب خصما عن الكفيل كذا في الفصول العماديه (عالمكيرى) واگر صاحب دین در اول پیوسته شد و سید بان ضامن دعوی کرد که بدرستیکه مر بر فلان غایب هزار در هم دین است و تو بان ضامنی برای من از طرف او مرده کذا بینه شها دترا مدعای خود در خصومت ثابت میشود آن مل که هزار در هم است بر اصیل من بران غایب که اصل دین است از یاد دین که ان خان خصم از طرف اصیل در بنجا محال دینداریت و اما من نیا ستم نماید و میتنواند طرف اصیل چنین اگر شد دست کذاب فصول عمادی کل من ادعي عليه حق لا يثبت عليه الا بالقضاء على الغائب للقضاء على الغائب قضاء على الغايب تعم شرع مسألتها أقام البينة على الغائب كذا وان هناك كفيل عنه با من تفصحم على الغائب الحاضر (والمحتا) ولوكان لك ادعى الكفالة بالف درهم ولم يدع الامر واقام بينة على دعواء وقضى القاضي على الكفيل بالمال لا يتعدى ذالك القضاء الى الغائب حتى لو حضر لا يكون لاحد عليه سبيل الا بعد اعادة البينه هذا اذا كانت الخصومة بين الطالب والكفيل وقد ادعا الطالب كفالة مفشرة (عالمكيرى) هر کسی که دعوی کرد و شود بر وحقی که آن ثابت نمیشود کر اگر سبب حکم کردن بر غایب پس حکم بر حاضر حکم بر غایب است و ظاهر میشود ثمره این قاعده در چند مسألها بعضی از ان مسألها این است که شخصی بگذارند شاهد اتر که بدرستی که مرا بر فلان غایب این قدر دین است و بدرستیکه این شخص حاضر ضامن است از جانب آن غایب بفرموده او حکم کرده میشود بر حاضر و غایب و اگر مدعی دعوی کرد ضامنی را بیهزار درهم و دعوی نکرد فرمودن رالیعنی دعوی نکرد که تو ضامن شد برای من بفرموده فلان غایب کذرانده شاهد انرا بر دعوی خود و قاضی حکم کر د بمال بر ضامن تجاوز نمیکند این حکم قاضی آن غایب تا اینکه اگر ان غایب حاضر شد هیچ را با سست نیست که وی از ضامن طلب کنند و حق عمرت او را طلب که دین پس باز گذرانیدن شاهد انرا این حکم وقتی است که دعوی در میان طالب دین ضامن باشد و حال آنکه تحقیق صاحب دین دعوی کرده باشد بر ضامن ضامنی تفسیر کرده شده که کلام : ا[ILL] بوجه الطریق صحیح