Page 384

جلد اول ٣٩٢ کتاب ادب القاضی فاما اذا كانت الخصومة بين الطالب والكفيل وقد ادعاء كفالة مبهمة بان قال كفلت لى عن فلان بكل مالى قبله ولم يعين المال ولم يقيده بمقدار بل ابهمه واطلقه وجحد الكفيل ذلك فاقام المدعى بيّنة على دعواه ان له على فلا الف درهم كانت قبل الكفالة ثبت بينته وقضى بالمال على الكفيل وتعدى القضاء الى المكفول عنه الفاحق له خصم لإن الطالب ان يطالبواء ادعى الطالب الكفالة بامر او بغير امر غير انه لو ادعى الكفا بامرة فالكفيل يرجع بما ادعى على المكفول عنه وان ادعى الكفاله بغير مرّ فالكفيل لا يرجع عليه بما ادعى (عالمكيرى) واما وقتی که دعوی در میان صاحب دیان و آن ضامن باشد و حال آنکه تحقیق دعوی کند بران ضامن ضامنی نامعلوم را چنانکه صاحب دین بگوید که تو ضا شده برای من از طرف فلان بهر مالی که مرا نزد آن فلانست و معلوم نکند آن مال را و بیان نکند اند از آنرا با ندازه معلوم بلکه نامعلوم و مطلق ذکر کند آن مال را و ضامن از دعوای او منکر شود پس مدعی برد عوای خو بگذراند شاهد انرا که در حقیقه مرا بر فلان هزار در هم بو د پیش از ان ضامنی درینصورت قبول کرده میشود شاها او و قاضی حکم کند آن مال بر ضامن و این حکم تجاوز میکند بآن کسی که و ی ضامن شده از طرف او که غائبی تا اینکه اگر آن غایب حاضر شد مر صاحب دین راست اینکه طلب کند دین خود را از و برابر است اینکه دعوی کرده باشد صاحب دین آن ضامنی بفرموده آن دتند ار غایب و یا بغیر از فرموده او لیکن اگر دعوی کرده بود ضامنی را بفرموده او پس ضامن رجوع کند بآنچیز یکه که مدعی دعوا کرده آن را بر ان شخصی که وی ضامن شده از طرف او و اگر دعوی کرده بود آنر ابغیر از فرموده او پس ضامن رجوع نکند بر و چیزی که مدعی دعوی کرد و ست آن را اما في حق وجوب المال للطالب فلم يمر بالامر وقد على العوامركما جواب عرفته في الكفالة هو الجواب في الحوالة هذا اذا كا الخصو بين الطالب والكفيل والمكفول عنه غاء (عالمگيرى)