Page 272

جلد اول کتاب ادب القاضی ٢٦٣ ذکرکرده است ابن سماعه رحمه الله از امام محمد رحمه الله علیه که بدرستی از قیاس قول امام اعظم رحمه علیه حکم نیست که وقتی که بیاور و شخصی نوشته قاضی را بقاضی دیگر در باب یک حجه شاید مرآن قاضی را که بسوی او نوشته شده اینکه حاضر کند مدعی علیه را پس وقتی که حاضر شد بپرسد قاضی آنرا شخص که آورده نوشته قاضی را که آیا مدعی علیه همین کس است که تو دعوی داری بر او یانه پس اگر آنمدعی گفت که آری پرسمد از و بعد ازان که آیا تو وکیل هستی ازان نوشته قاضی یا صاحب آن نوشته هستی پس اگر گفت که صاحب آن نوشته هستم طلب کند از و شاهدانرا بر اینکه این نوشته نوشته قاضی است و اگر گفت که وکیل طلب کند شهود هستم هم و من فلان بن فلان بن فلان هستم پس قاضی طلب کند از و شاهدانرا بر اینکه پدرم این کس فلان بن فلان بن فلانست و بدرستیگه فلان صاحب حق او را وکیل کرده است پس اگر شاهدان گذرانید بران نوشته قاضی پیش از ان که حکم کند بشاهدان وکالت و در تهمسان قبول کرده میشود آن شاهدان قال ابن سماعة عن محمد اذا سمع القا البينة على الوكالة والكتاب قبل ان يظهر عدالة الشهود عزل الكاتب ظهرت عدالتهم قضى القابالامرين جميعا وان عدالت بينة الوكالة ولم يعدل بينة الكتاب حتى عزل القاضى الكاتب فاراد الوكيل ان يقيم بينة اخرى على الكتاب لا يقبل ذلك عنه وان عدل بينة الكتاب ولم يعدل بينة الوكالة حتى عزل الكاتب فاراد ان يقيم بيئة على ان فلانا وكالى في كله ثم تعدل الثانية قبلت البيئة وقضى بالوكالة (عالمكيرى) گفته است ابن سماعه رحمه الله علیه که روایت کرده ام ازامام محمد رحمه الله علیه که وقتیکه شنید آنقاضی که بوی او نوشته شده است شاهدان را بر وکیل بودن شخصی که آورده است نوشته قاضی را و نیند و را بر نوشته آن قاضی پس پیش از ظاهر شدن عادل بودن شاهدان عزول شد آن قاضی نویسنده و بعد ازان ظاهر شدعادل بودن اشاهان حکم کند آن قاضی که بسوی او نوشته شده بصیح بودن تمامی سرد و امریعنی کیل بودن شخص ونوشته آن قاضیگر عادل گردده شد شاهدان وکیل بودن شخص عادل کرده نشده بودند شاهدان نوشته قاضی نویسنده اینکه معزولش فایده در معزول شدن قاضی نویسنده پیش از ظاهر شدن عدالت شاهدان