Page 273

جلد اول ۲۶۴ کتاب ادب القاضی قاضی نویسند و پس اراده کرد آن وکیل که بگذراند بران نوشته قاضی دیگر شاهد انرا قبول نکند آثاقاضی که بسوی او نوشته شده از ان وکیل گذرانیدن دیگر شاهدانرا و اگر عادل کرده شده بودند گواهان آن نوشته قاضی که عادل کرده نشده بودند گواهان وکیل بودن آن شخص تا اینکه معزول شد قاضی نویسنده پروان کرد آن وکیل که دیگر شاهدان بگذراند بر اینکه بدرستی فلانشخص وکیل کرده است مرا در انروز و عادل کرده شدند گواهان او قبول کرده میشود گواهان او و قاضی حکم کند بوکیل بودن او كذا في قنية الفقيه كتابا وبختمه هل يقضى بما فى الكتاب رعالى القاضى الذى جاء بالكتاب ان يترقراى الكتاب و اتم به الخصم ويشهد الشهود انة هذا الكتاب فيقضى الم لم يكنى امو هنه سال البينة انه فلان بن فلان آن البينة قبان الخصم فليس للقاضى ان يطلبه بطلان اگر آن قاضی که بسوی او نوشته شده قبول کرد نوشته قاضی اول را بکشود آن نوشته را آیا حکم بکند بیجر نیکه در آن نوشته است یانه اگر میدانست آن قاضی که بوی او نوشته شده که بدرستی آنکسی که آورده است آن نوشته را فلان ابن فلان از فلان محله است یا مدعی علیه اقرار کرد بان که این شخص فلان بن فلانست یا شاهدان شاهدی دادند که بدرستی همین شخص صاح آن نوشته است درینصورت قاضی حکم کند بانچیز یکه در آن نوشته است و اگر چیزی ازین سه اقرا قاضی شاهدان بخواهد از و که بدرستی تو فلان بن فلان هستی واگر خواست قاضی شاهدانرا از پیش فایده درینکه مدعی علیه طعن بگوید در حق قاضی نویسندیا در حق شاهدان مدعی از کشودن آن نوشته پس این خواستن قاضی بهتر است برای کوتاهی سفت یعنی مسافت طريق محكم قاضي تا ہم کوتاه تر میشود همچنین ذکر شده است در کتاب محیط واذا طعن الخصم في القاضي الكاتب أوفى الشهود فقال ان الشهود الذين شهد واعند القاضى الكاتب عبيدا ومحدودون في قذف او من اهل الذمه يسمع القاضي ذلك منه فان اقام على ذلك شاهدى لا يقبل الكتب وان قام شاهد ا واحدا بشخص القاضى المكتو اليه فان كان الا مر كان شهدا الواحدد د الكتاب والا قضى به در وقتی که طعن گفت مدعی علیه در قاضی نویسند و یا دران شاهدانیکه