Page 232

جلد اول ٣٣٣ کتاب ادب القاضی که میفروشد شراب را و یا میخورد رباء را و سود کننده که برای مردم سود میکند و مخنث یعنی مردیکه باثر افعال ناشایسته لواطت میکند و زنی که میگرید مرده غیر را و از لند باجرت تعزیر کرده میشود و بندگی کرده میشوند تا که پیدا کنند ظاهر کنند تو به را و کسی که تهمت کرده شده باشد بگشتن دزدی که دزدی کرده میشود دو میباشد در بند یخانه تا اینکه ظاهر کند توبه را و همچنین تعزیر کرده میشود کسی که بوسه کرد زان بیگانه را و یا دست بگربان او خندید یا او را سود شهوت و الصافعة تعصى ففيهما اى فعل اختيار مجز شرعا ويحد عادا تعزيرا يعزر بالأيا اوبعفار فلت وهذا الضابط مبنى على ظاهر الرواية ورد المحتار و قاعده کلیه درینکه شخص بآن مستحق تعزیر میشود این است که هر شئی سروقتیکه کسی نسبت کند یکدیگر را بچیزی که حرام کرده شده باشد از روی شرع و عار شمرده میشود از روی عرف تعزیر کرده میشود در آن اگریت همچنان کار نکرده باشد تعزیر کرده نمیشود و من میگویم که این قاعده کلیه نباشد دست بر ظاهر روایت رجل اقر على نفسه بالدياثة او عرف بها لا تقبل ماله سيجل ويبالغ فى ضربه جواهر الفتاوى جلدا كتاب احكام مردی اقرار کرد بر نفس خود بدیوثی یا مشهور و شناخته شده بود بآن کشته نشود تا که حلال ندانسته باشد آنرا و نهایت کوشش کرد و شود در تعزیر او و یا لعان کند بازن خود و همچنین ذکر شده است در کتاب فایده اقرار نمودن شخصی بدیوثی جواهر الفتاوی وفي كراهية الظهيرية رجل اصلي واضرب الناس يدفة واما بنظراء من ما علم ان السلطان منعته من عفر و يعقل و در کتاب کراهیت از کتاب ظهیریه ذکر شده است که مردی نماز میگذارد و میزند مردمانرا بدت خود و دشنام میدهد بزبان خود پس باک نیست بخود اودن پادشاه را با و تا که منع شود از ان کار همچنین گرده فایده از کتاب نهر فائق وفي النهر من الكفالة من البيوع في المقاص مجر يز لا علم وان لم يثبت عليه او يختلوا تعزیر شخصی مہم الى ما القلم به امالغة التهمة او يكون من اهلها فلا بد من ثبوتها وذكره فى كتاب الكفالة ان التهمة ثبت بشهادة مستورين وفيه حد عدل الظاهر با انه لو تسلم من الجائر واحدا مستور و فاسق بغلا بشخص ليس لهما ان يحجب بخلاف ما اذ كان عادلا او مستور بن فان له حبسه ثم قلت وعند الامام يا