Page 221

جلد اول ۲۱۳ کتاب ادب القاضی چنانکه در کتاب غنية المفتیین آورده است پس اگر موجود نشد ناچار دزدانی که لازم باشد با آنزنی که دیندار است بندی کند قاضی آنزن را که دیندار است در خانه بازنی و بشنود القضا حب دین بر دروازه آن خانه یا بندی کند آن زن را که دیندار است در خانه خود با زنان و القضا حب دین بر دروازه باشد و نیست مرصا حب دین را غیر ازین که بیان کرده شد و اگر دیندار اختیار کرد بندی شدن خود را وصاحب دین اختیار کرد لازم بودن را با او پس در باب حجر از کتاب هدایه آورده است که اختیار داده شد دست طلب کننده دین را مگر اختیار صاحب دین را در جهت فرار مگر بآن دیندار بر سر درد و لازم بودن صاحب دین با او و در کتاب فتاوی تکلیف کرده است دیندار را بدادن ضامن سر مصاحب حق راست لازم بودن با دیندار و آن امر است اگر آن دیندار اقرار کننده بود بحق وقال الشيخ الإمام شمس الائمة الحلواني در احسن الاقوال في الملازمة ما روى عن محمد رحمه الله عليه انه قال يلازمه في نباته ومشيانه ولا يمنعه من الدخول في اهله ومن الغداء والعشاء ولا من الوضوء والخلاء (قاضیخان) وفي الفتاوى العتابية ويجلس على باب داره حتّى يخرج وليس له ان يجلسه في موضع (عالمگيرى) وليس للطالب ان يحبسه في الشمس وعلى النهر او في مكان يتضرر به (بزازيه) وگفته است شیخ امام شمس الائمة حلوانی رحمة الله علیه که نیکوترین قولهای علما در لازم بودن صاحب دین با دیندار آنچیزیست که روایت شده است از امام محمد رحمة الله علیه که بدرستی امام محمد رح گفته است که صاحب دین لازم باشد با او در نزدیک خانه او و در جاهای رفتن او و منع نکند او را درآمدن و باهل خانه او منع نکند اورا از طعام خوردن چاشت و شبانگاه او و منع نکند او را از وضوکردن و از آبخانه رفتن و در فتاوای عتابیه آورده است که بنشیند صاحب دین دروازه سرای اوتا که بیرون شود و نیست مرطلب کننده حق را که بنشاند دیندار را در جای و نیست طلب کننده حق که بنشاند او را در آفتاب یا بر لب دریا بجای که ضرر میرسد باو فان اراد الطالب ان یمنعه عن ذلک یکفیه مؤنة الغداء والعشاء وما یحتاج الیه مما لا بد منه وله ان يلازمه بنفسه وليس له ووكل قاضيخان