Page 220

جلد اول ۲۱۱ کتاب حبس القاضی وله ان يحجر عليه من هذه التصرفات فاداقضى به نفذ (فتاوى حامدى) بازم پرستی شد در از حال شخصی که بندى شده باشد بسبب دين وحال انكه مر او را مالی ظاهر و است و ميگرد با نكه بخشش ميكرد و وقف میکرد و میفروخت آنکه محتان میگرد اپس پیش حكم تصرف او پس جواب ادو است که باشد با چنانکه ذكر شد پیش و است و قاضی را که حکم کند درین مسئله بقول صاحبین رح و بمفرد شد به جبر بر او تها او را وا دا کند بآن دین اور ا مات دانکه او راضی نباشد در واست مر قاضی را که منع کند او را ازین تصر فها پس وقتیکه حکم کرد قاضی بمنع بودن و از تصرفات نافذ است این حکم او وقى النوازل القولى لا شئ له ولا يجد من يكفله بنفسه لا يحبه القاضي وخلى دينه وبين الغريم ان شاء الا زمه وان سا ترکه (بحر و ا شق) و در كتاب نوازل آورده است تا قولن مر او را هیچ چیزی نبود و موجود نمی باید او کسی که ضامن سر او شود بندی نکند او را قاضی وخالی کند میان او و صاحب دین اگر رضای قضا درین بازیه بآن دیندار خود و اگر رضای او شد بگذارد ورا الفَصلُ السَّادِسُ للملازمة فصل ششم ثابت است بیان حكم لازم بودر صاحب دین با دینار خودولا يخول بيته وبين غرفة له (عدايه) اى لا يمنعه من دخولها ومنعه بعد اخراجه من الحبس (عنايه) على الظاهر هداية وله نهادا لا ليلا الا ان يكفله ويسنا للمراة مرأة تلازمها ( در مختار) فان لم توجد حبسها فى بيت مع امراة وجلس هو على الباب والمراة فى بيت معها وهو على الباب الا يز له غير ذلك (بحر) اواحفار المطلوب للحبس والطالب الملازمة فيجد الجدار العجوز الطالب لا يضر ويكلفه في البرادية لكفيل بالنفس و للطالب ملازمة ملازم كافل ( وقاية هذه الاشخاص به بتواند کند قاضی میان بندی و میان صاحبان دين او يعنی منع نکند قاضی دیندار این بندی را از رفتن درون خانه پیش بازنها او در آن اواز شد بیخانه بنابر ظاهرده پس لازم باشد ا با ودیندار ان در روز و د شب مگر لازم باشد در شب با او اکر کسب میکرد آن بیندار در شب و یا جاره گرفته شود برای لازم بودن زن زنی که لازم باشد با آنزن که دیندار است فصل ششم در بیان لازمه شدن صاحب دین با دیندار خود