Page 222

جلد اول ۲۱۳ کتاب القاضی ونخوله بمن شعب والعجون الرأی فیه الی صاحب الدین انشاء لازمه نفقته العینة بماهر ولدی ان فدای برداین پس اکر ما را دو کرد صاحب دین اینکه منع کند دیندار را از در آمدن بخانه او و از طعام خوردن صبح و شام پس ایدیعنی کفایت نماید مشقت طعام صبح و شام او را وکفایت نماید انچه که محتاج با شد دیندار از کلان چیز ها ئیکه ناچار ایست او را ازان وست صاحب دین اگر لازم باشد با دیندار خود بفس خورد و ببر و دران خود و با پسران خود و به برادران خود از ان کسانیکه دوست دارد و صحیح این است که بدرستی لازم با دیندار را می حبر هر صاحب دین است اگر رضای او شو دلازم باشد با دیندار خود او و اکر رضای او شود لازم باشد با او دیگری غیراو و اعتبا ریست مردیندار را در رای اور و قبول کردن لازم بودن شخصی معین فی الخضام سالہ محمد فانکانت الملازمة تضر بعیاله وهو ممن يكتسب في سقى الماء في طوق، قال امر صاحب الحق ان يوكل غلاماله يكون معه ولا امنعه عن طلب قدر قوت يومه ولعياله وكذلك لكان يعمل في سوقه قال انشاء ترك ياعما يعني هذا المفلس ثم يلا زمه على قدر ذلك عالمگیری، وقال القاضی المذهب عندنا انه لا يلا زمه في المسجد لانه بني لذكر الله تقا و در بعضی از راو یه ا واکفند است امام ہشام - که پرسیدم از امام محمد - کہ اکر لازم بودن صاحب این با دیندار ضرر میرساند بعیال او و حال انکه آن دیندار از جمله آن کسانی بود کہ کسب میکرد در آب دادن بگردن یا و کفت امام محمد ه که هرکنم صاحب حق رابانیکه بصر ف بدهد بر خود اگر لازم باشد با او منع میکنم اور از طلب کی دو و توان یکروزہ او ومقدارقوت عیال او و همچنین حکم است اگر آن د یندار بود که عمل میکرد در بازار خود گفته است امام محمد کہ اکر رضا صاحب دین شود بگذارد او را چند روزی یعنی مفلس را بعدازان لازم باشد با او باندازه آن در تائیکه اورا در ان روز ما گذ شته و کفتہ است قاضی که مذهب نزد ما اینست که لازم نباشد با د یندار خود در مسجد زیرا که مسجد آباد شده است برای داریا خدا تعالی جل شانه و بین قول قاضی فتوی داده شداست وفالقد ملك حق الطلب من القاضى ان يا خذ من البديعة كفينا وان الشد عليه اعطاء الكفيل و القاضي بأمر المد عى الملازمة اختار صنة الفتاوى وفي الموازية لزيد في يد ه عرض