Page 201

جلد اول ۱۹۲ کتاب القاضی و یا پدر کلان یا مادر کلان خود پس بدرستی که اگر ضامنی پدر و پدر کلان و مادر و مادر کلان باندی کرده شد باندی نکنند دیندار را و این حکم که اگر ملازمه کرده شد با ضامن ملازمه کند با دیندار و اگر سندی کرده شد ضامن باندی کند دیندار را وقتیست که ضامن شده باشد با مر دیندار و نباشد برا ضامن مر دیندار را دینی مانند آن دینیکه ضامن شده بآن حال آنکه آنا نیکه ضامن شده بآن در حال لازم بوده باشد بر دیندار و اگر انچنین نباشد که ضامن با مردیندار شده باشد و یا بر ضامن مر دیندار را مانندان دینیکه ضامن شده بآن یا آنا نیکه ضامن شده بآن در مهلت باشد پس درینصورت نه ملازمه کردن است مر ضامن را با دیندار و نه باندی کردن است و اما في الكافى لو ادعى رجل قبل رجل شتمه فيها تعزيره قال ابني حافة اخذ له من يكفل بنلثه ايام ثم قال سال قلم عليه شاهدين بالشتم لم يحبس ولكن يؤخام كفيل بنشتر يسأل عن الشمرو فان ذكيا تعزره القاضي سوالطوان رأى ان لا يفتره وان يحبسه اياما عقوبة فعل وانكان المدعي عليه رجلا له مروة وخطر استحسنت ان لا احبسته ولا أعزيره اذا كان ذلك والحاصل وكفاله در المحيط) گفته است در کتاب کافی که اگر شخصی دعوی کرد بر مردی دشنام گفتن که او واجب میشد در آن دشنام تعزیر و گفت آن مدعی که شاهدان من حاضر هستند گرفته شود برای مدعی از مدعی علیه ضامن سر تانیه و نیز بعد از آن گفته است در کتاب کافی که اگر شاهدان گرانید برا و بآن دشنام داد پس سی مکر ونشوت او و لیکن ضامن سرا زده گرفته شود تا که قاضی بپرسد از عادل بودن و ادایع بودن شاهدان پس اگر زکیه کرده شدند شاهدان تعزیر کند قاضی آن دشنام گوینده را بزدن چند دره و اگر مصلحت دید قاضی که نزند او را و باندی کند او را روزی چند ببندی کردن او را و اگر مدعی علیه مرد صاب مروت وغیرت بود نیکو میدانم اینکه باندی نکنم او را د تعزیه کنم اور او تقیکه آن دشنام گفتن الی صارف در باشد الفصل الرابع في مجيد بالنفقة فصل چهارم ثابت است در بیان شخصی باندی کرد و میشود بنفقه ونفقه