Page 138

حصه اول ۱۳۹ کتاب ادب القاضی قاضی در مسجد یا در سرای در مقر کند در باقی را تا اینکه منع نماید مردم دعوی کنندگانرا از ابوی در بانیا البواب ان ياخذ شيئا لياذن بالدخول ( قاضیخان ) و روانیت در ور بانرا اینکه بگیرد چیز یرا از مردم دعوانی برای این که اذن کند ایشان را بدر آمدن در محکمه و اذ اخد البواب شيئا وعلم القاضي به نقضى كان القضا بالرشوة لا ينفذ كذا في شرح ادب القضاء (بجص) ووقتیکه در بان قاضی گرفت چیز برا از مردمان دعوانی و خبر شد قاضی بگرفتن ان پس حکم کرد قاضی میانه آن مخاصمین میشود این حکم او حکم کردن بر شوت پر انکه و مسیح نمیشود قضای او همچنین ذکر شده در شرح ادب قضاء اذا جلس القاضي الفصل الخصومات ينبغي أن يقوم بين يديه رجل يمنع الناس عن التقدم بين يديه في غير نوهم ويمنعهم عن إسائة الأدب ويقال له صاحب المجلس وله اسامى الشرطى والعريف والجواز ( عالمگیری) و وقتیکه قاضی برای قطع خصومات بشیند میباید اینکه ایستاده شود پیش روی او شخصیکه مردمان را منع نماید از پیش شدن بحضور قاضی در غیر نوبت شان و منع نماید مردمان را از بی ادبی کردن در مجلس قضاء و گفته میشود آن شخص را صاحب مجلس و مر آن شخص را نا مبها است شرطی و عریف و جلواز وینبغی ان يكون له سوط للأدب وينبغي ان يكون امينا حتى لا يرتشى فلا يميل الى بعض الخصوم ولا يترك تاديبه اذا أساء الأدب ( عالمگیری) و میباید اینکه مر صاحب مجلس را دوره و تازیانه ادب باشد و نیز میباید که شخص امین باشد و نیز مناسب است که طمع کننده نباشد تا که رشوت نگیرد پس میل کند بسوی بعض خصمان و ترک نکند ادب دادن بعض از ایشان را وقتیکه بی ادبی کند واذا جلس الخصمان بين يدى القاضي ورأي القاضي أن يأمر صاحب المجلس الي يقوم بعد منه حتى لا يعرف ما يدور بين الخصمين وبين (بیان حکم گرفتن در بان) چیز یرا فايده بیان مقرر نمودن شخصی که بنشاند مردم نز د قاضی