Page 114

جلد اول ۱۰۵ كتاب الوقف بذلك صاحب اليد فان كان قرو ربّة الواقف بذلك انقذه القاضي المقلد هذا الوقف وان كانت الورثة قابجمد واذلك ولم تقم عليه بيته كان ميراناً بينهم ولكن يستحلف الورثة عليهم فان حلفوا فالامر ماض فان نكلوا قضى عليهم بالوقفية باقرارهم وان قامت البينة عليهم بذلك قضى بها عليهم بالوقفية كمالو قامت البيئة على الواقف حال حيوته (عالمگيرى) وقتی که قاضی معزول گفت که ثابت شده است نزد من بشهادتین که بدرستی فلان شخص وقف کرده است فلان زمین خود بر فلان وجه ثواب و حکم کرده ام بوقف بودن آن زمین در نها د ام آنرا بدست فلان شخص سرپر کرده ام که محال آنرا بصرف نماید دران مصارف که ان زمین بدان وجه ثواب که شرط کرده شده در وقف کردن آن درآمد میدهد قاضی معزول دابرین قرارگاه ستن این مین بدست پسران آرا که در ند بوقعت بود آن زمین معینی دی آن وقف کننده سمیع دانند گردانند قاضی جدید بر وقف بودن آن زمین را و اگر ورثه منکر بودند از وقف بودن ان زمین و نگذشته بود برایشان شاهان بشود آن زمین میراث میان ایشان ولیکن سوگند بدهد قاضی جدید ورثه ر بر علم ایشان پس اگر سوگند نمودند آن ورثه چی سحکم آنست که گذشت یعنی میراث است میان ایشان و اگر منع آوردند از سوگند نمودن حکم کند برایشان بوقف بودن آن زمین بسبب اقرار کردن ایشان و اگر شاهدان گذشته برایشان بوقف بودن ان حکم کند قاضی جدیدبرایشان بوقف بودن چنانکه اگر شاهدان میگذشتند بر خود وقف کننده در حال زندگی وان قال القاضي المعزول انة وقف على الاغنيا او قال على المسجدا وتين وجها اخر من وجوا البرو لم يعين فقها على فلان فالقا المقلد ينفذه ولا يسئل عن التفصيل هذا هو السبيل في كل موضع يقع الاستغفار ضائر فالقاء المقلد يتركه ويكتفى بالاجمال (عالمگيرى) ار قاضی معزول گفت که بدرستی فلان شخص وقف کرده آن زمین را بر صاحبان معلوم یا گفت که وقف کرده آنرا بر مسجد یا بیان کرد وجهی دیگری را از وجوه نیکی و نگفت که وقف کرده است آن را