Page 111

جلد اول ۱۰۲ كتاب ادب القاضی ادرى لمن هي او يقول سلمها الي وقال هي الفلان فيلم ان وهو المدعى أقر له القاضي المعزول ففي هذين (فتح القدير) يقبل قوله فيها (هدايه) که قبول شود توال قاضی معزول وقتی که اقرار کند آن کسیکه امانتها و حاصل وقضها در دست اوست باینکه قاضی معزول امانها يمن سپرده بود پس درینوقت یا میگوید آن ذو الید که سپرده قاضی معزول انها را بمن ومیداند که تنها مرکه را ویا میگوید آن ذوالید که آنها را قاضی معزول بمن سپرده است و گفته است که آنها مر فلان پسر فلان اترا و آن فلان کسیست که اقرار کرده برای او قاضی معزول پس د این دو صورت قبول کرده میشود قول قاضی معزور در آنها الخ واذا بدأ بالاقرار لغيره ثم اقر بتسليم القاضي قيل ما في يده الى المقبل الا ليتو حقه ويضمن قيمته (هدایه) او مثله (كفا للقاضي واقرا لثا وسلم إلى المعمل مرجهة القاضى (هدایه) که قبول کرده میشود قول قاضی معزول وقتی که اول قرار کند ذو الید برای دیگری بعد از ان اقرار کند باینکه قاضی بمن سپرده پس درینصورت حکم اینست که سپر د د والید الخنجر اکه در دوست اوست بآن شخصی که اول اقرار کرده شده است برای او از جهت بیش بودن حق او و آوان بدهد قیمت آن جیزرا یا مثل انرا که در دست اوست برای قاضی معزول بسبب اقرار دو یم او و بسپرد قیمت آنرا یا مثل آنرا با شخصی که اقرار کرده شده است برای او از جانب قاضی معزول ذلو دیا د بالدفع هنالك فه الى القاضى المعزول وهو لفلان وقال العزول بل القراء آخر فالقول قول المعزول ويؤمر بالدفع الى من أقن له القاضي المعزول (كفايه) واگر تبد کرد انکسیکان در دست اوست باوقا ضی اول گفت که فلان جیزرا قاضی معزول بمن داده است و حال انکه انچنبرا ز فلان کسر ست و قاضی معزول گفت که نیست ان تحیر که میکونی بکل مال از فلان شخصی دیگر است درینصورت قول قاضی او معتبر شمار کرده شود شخص اقرار کننده را با دن آن مال برای شخصی که قاضی معزول برای او اقرار کرده و اما لو شهد قوم انهم سمعوا القاضي الاول يقول استودعت فلانا مال فلان اليتيم وجحد من في يده او شهد واعلي بيعه