Page 906

جلد چهارم ٨٤٧ كتاب الدعوى غائبا لفلان بن فلان سمى جدا و ان فلانا اقرانه لهذا المدعى والذى فى يديه العبد ينكر دعواه ويدعى رقبة العبد والمدعى يقول صدق الشهود وقد اقر فلان لي بالعبد ولكني ملكته من جهته اخرى بهبة او صدقة او شراء منه قال محمد لا يستحق هذا شيئا حتى يقيم البينة على هبة وقبض وشراء بثمن معلوم فاذا اقام البينة على ذلك نقد البقأ الثمن وقضى له بالعبد وكذلك ان قال املك صدقة الله ولم يزد على ذلك ولم يدع هبة ولا شراء ولو كان المقر حاضراً والعبد في يدة فقال المدعى قد كان هذا اله لهذا الذى فى يديه وقد اقر لى به فقال الذي في يديه صدق هو مستحق المقرلك شيئا حتى يقبله بهبة وقبض اوما اشبه ذلك كذا في المحيط (عالمكيرى) و در كتاب رقیات آورده است که بدرستی ابن سماعه نوشته بود بسوی امام محمد رحمه ایها دربارۀ مردی که دعوی نمود غلامی را که در دست مردی بود و گذرانید گواهانرا که این غلام از فلان بن فلان بود و نامید مرد غایبی را و بدرستی آن فلان اقرار کرده است که اینغلام مرک مدعی راست و آن شخصی که در دست و آغلام بود منکر بود از دعوی مدعی و دعوی میکرد رقبۀ آن غلام را و مدعی می گفت که راستگواند گواهان و بتحقیق اقرار کرده است آن فلان برای من بغلام لیکن من مالک این غلام شده ام از جهت دیگر بخشش و یا صدقه و یا خریده ام از ان فلان پس امام محمد گفت در جواب بن سماعه که حقدار نمیشود مدعی باین چیز تا که بگذراند گواه بر بخوش و قبض نمودن و یا خریدن به بهای معلوم پس قیمت که گذرانید گواه نرا بر این چیز نقد گیر دارزو قاضی بها را حکم کند برای مدعی بانغلام و پچنین است اگر گفت مدعی که راستگو هستند گواه آن و زیادہ نکر د باین گفته خود چیزی دیگر را د دعوا کرد پخش یا خریدی را و اگر آن اقرار کننده که فلان حاضر بود و آن غلام در دست او بود پس مدعی گفت که بتحقیق این غلام مر این کس را بود که دستر