Page 864

جلد چهارم کتاب دعوی قلت الجاریة من البایع (خلاصة الفتاوی) و در کتاب مجمع النوازل آورده است که عقدی جاري شد میان دو مردی در باب كنیزی بعد از ان کنیز مستحق برده شد بحکم قاضی و طالب خرنده بهای آنرا از فروشند و قبض کرد آنرا بعد ازان ظاهر شد فساد حکم قاضی بفتوای امامان که مستحق آن کنیز را از مستحق نیست الخردی اگه حکم حق براوشد که بخود مستحق پس گیرد آن کنیز را از فروشنده اشترى من اخر قرطيس بثمن معلوم واعطى المشترى حمارا معينا في ثمن القراطيس بسبعين درجة قيمة فعدل استحقاق القراطيس يرجع المشترى على بايعه بسبعين وعند استحقاق الحمار يرجع البايع على المشترى بسبعين ايضا (فصول) مردی خریدار مردی کاغذ تارا بهای معلوم بخند و ادخری معلوم را در بهای آن کاغذ تابهفتا در هم که قیمت آن چهل درم بود پس از حق بردان گمانها خرنده رجوع کند برفروشنده بهفتاد درم و نزدحق بردان آن خرخر رجوع کند فروشنده آن برخنده بهفتا رجل اشترى من رجل جارية وقبضها ثم جاء رجل وادعاها واقر المشترى انها لمد وصله المشترى فانہا لولد للدى و اراد المشترى ان يرجع على البايع بالثمن فقال البايع للمشترى انما كا هي امتک لانک وهبتہا لى فالقول قولہ ولا يرجع عليه المشترى بالثمن كذا فى المنیة مردی خریدار مردی كنیزی را وقبض کرد اور ا بعد ازان مرد دیگرآمد و دعوی نمود آن كنیز را و خنده اقرار نمود که بدرستی آن کنیز از مدعی است و فروشنده پسپری کرد خرنده را دینکه بدرستی آن كنیز امه مدعی است و اراده کرد بخنده رجوع کرد خواد بفروشند. آن بهای آن فروشنده گفت مرخنده را کہ بدرستی آن كنیز مرامتر علی است زیرا که بخیشته بودی ورا برایم او پس معتبر قول نیست و خرنده رجوع نکند براو بیهای آن چنین ذکر کرد مشد است وكتاب خيرة وان استحق من يدية بشهادة شاهد وقعد للمشہود عليہ الى يوسف اشار مر هاله نازيلا يرجع المشهود عليه على بايعہ بالثمن وان لم يقعد لاقضى على المشهود ليعد يليه اياهما ولا يرجع هو بالثمن على بايعه و هو بمنزلة الاقرار