Page 811

جلد چهارم ۸۰۲ کتاب الدعوی کودکی را آورد جده او که مادر مادر او است و طلب کرد نفقه او را از پدر او پس گفت پدر او که من سزاوار ترم بآن کودک از تو نگهداشتن ویرا که بدرستی مادر آن صغیر در نکاح من میباشد لیکن با در او که شخص است از من و گفت مادر کلان او که مگر شخصی ما در او را برده است گفته اند علما رحمهم الله که گذاشته میشود آن کودک با مادر کلانش و گفته میشود پدر او را که طلب کن زن خود را زیرا که بدرستی وقتیکه جای ما در او معلوم نباشد مانند گم شده است پس اگر پدر او حاضر کرد زنی را و گفت که این زن دختر تو است و اینولد من از این زن است و را گوی کرد او را آنزن در آن گفتن او و گفت مادر کلان او که این زن دختر من نیست و دختر من شخصی مرده است در اینصورت معتبر قول پدر زن است و آنزن از آن مرد سنزا و ارتر اند بآن ولد وكذا لو قال الولد دكنيو خاصمته الجدة هذا می د ن ابنان فالقول قولها ان الجدة اقرب له بالنسب الام منکر حق الجدية (فتاوي قاضية و همچنین اگر پدر او گفت در اول و قتیکه دعوی کرده بود با مادر کلانش که این پسر از من است نه از دختر تو پس معتبر قول پدر او است زیرا که بدرستی ما در کلان او اقرار کرده است برای او بنسب و پدر او منکر است از حق مادر کلانش اذا ولدت المرأة ولدين في بطن واحد واقر بالا ول منهما ونفى الاخر فهما ابناه ويلا عن بينهما لقطع النكاح فان كان نفى الاول منهما ثم اقر بالثاني جلد الحد وكانا ابنيه واذا تزوج الرجل امراة وجاءت بولدين فنفاهما الزوج يقضى القاضي باللعان فان حد الولدين قبل اللعان فهما ابنا الزوج ويلا عن لقطع النكا وكذلك لو لم يمت واحد من الولدين ولا كرمات الزوج او المراة قبل اللعان فالولدان ثابت النسب منهما وكذلك لولا عن عند القاضى الا ان القاضى لم يفرق بينهما ولم يلزم الولد احد همامات الزوج او المرأة فالولدان ثابت النسب منهما واذا ولدت ولا تففاه الزوج ولا عن القاضي بينهما وفرق بينهما والزم الولد امه ثم ولدت ولدا آخر فى ذلك البطون فان الولدين يلزمان الاب كذا فى المحيط (عالمگيري) موفق