Page 810

جلد چهارم ۸۰۱ كتاب الدعوى الفصل الثالث عشر في نفي احد الابوين الولد وادعاء الاخر اياه فصل سیزدهم ثابت است در بیان نفی کردن یکی از پدر و مادر نسب ولد را و دعوی کردن دیگر ایشان نسب او را واذا تزوج امراة وجاءت بولد لستة اشهر من التزويج والزوجان حران مسلمان فادعى احد هما انه ابنه وكذبه الاخر فهو ابن بنهما وكذا لك الوقال الزوج هذا الولد كان لك من زوج قبلي وقالت المرأة بل هو منك فهو ولد هذا الزوج ولا لعان بينهما ولاحد على الزوج كذا في المحيط (عالمكیری) و اگر مردی بنکاح گرفت زنی را و آورد آن زن ولدیرا بششماه از وقتیکه نکاح گرفته بود و حال آنکه آن شوهر و زن آزاد و مسلمان بودند پس دعوی کرد یکی ایشان که بدرستی این ولد پسر من است و دروغگوی کرد او را آن دیگر پسر آن پیر و هر دو است از آن ہر دو و چنان اگر شوهر او گفت که این ولد از شوهر تو است که پیش از من بود و آنزن گفت که اینچنین نیست بلکه این ولد از تو است پس آن ولید پسر این شوهر او است و نیست لعان در میان ایشان و نیست حد قذف برشوهر اوچنین است در محیط ولو قال الزوج ولد تمه من غیری فان صدقته المرأة بذلك فهو ابنه وان انكرت ذلك وجب اللعان فيما بينهما ويقطع النسب باللعان (مبسوط السرخسی رح) و اگر گفت آن شوهر که این ولد را زاده از زنا پس اگر راستگو داشتی آن زن در این گفتن او پس آن و لید پسر اوست و اگر منکر شد آنزن از ان گفته شوهر خود واجب می شود لعان در میان ایشان و قطع میشود نسب آن ولد از و بسبب لعان جسه عشر جله ف مرام امه تطلب النفقة من الاب فقال الاب انا احق به لان امه تنكحى لكنها هربت منى وقالت الجدة لا بل ماتت امه قالوا يترك الولد مع الجدة ويقال للاب اطلب امرأتك لان الام اذا لم يعرف مكانها كانت بمنزلة المفقودة فان احضر الاب امراة فقال هذه ابنتك وولدى هذا منها وصدقته المرأة في ذلك وقالت الجدة ما هذه ابنتي بل قد ماتت كان القول قول الاب والمرأة وهما اولى بالولد (قاضيخان)