Page 776

جلد چهارم ٢٦٤ کتاب دعوی و این حکم مانند حکم جامه ایست که در دست دو مرد باشد و هرکدام ایشان بگوید که این جامه میان من و میان مرد دیگر است بغیر ازین مدعی که آن جامه در میان هر دوی ایشان مشترک میشود مگر انیکه درستهیکا آن مردیکه برای او اقرار کرده شده در حصه اقرار کننده شریک میشود در اینجا شریک نمی شود و حکم وقتی است که نکاح در میان ایشان ظاهر باشد و اگر نکاح در میان ایشان ظاهر نبود حکم کرده میشود بنکاح در میان ایشان همچنین ذکر کرده شده است در کتاب شرح طحاوی و دیگر این حکم وقتی که آن کودک تعبیر کرده نتواند از نفس خود و اگر تعبیر کرده بتواند پسر آن کودک بر کسی راست که او را راستگوی کند آن کودک قال فى التاتارخانية وان كان الولد فى حبل الزوج او يد المرأة فالقول للزوج منهما وقد باستناد كل منهما الولد الى غير صاحبه لما فيها ايضاً عن المنتقى ينجح فى يد رجل وامرأة قالت المرأة هذا ابنى من هذا الرجل فقال الجنبى بل هو ولدى من هذه المرأة يكون للمرأة فان جاءت المرأة بشهادة على ولادتها اياه كان ابنهالسنة وكانت زوجته فيثبت الشهادة وان كان فى يده وادعاه وادعت امرأته انه ابنهامنه وشهدت امرأة على الولادة لايكون ابنها منه بل ابنه لانه فى يده ولو خرجها فيها ايضاً الجنبى رجل لا للمرأة قالت هذه انه ابنها وانها ولدته الم ايضاً ولم يقم بينه والمراة فى بيته يولد فيها لم يجعل ابنه من هذه المرأة ولا يقبل الرجوع فلذلك الولد لم يثبت دعوى المرأة ما لم يقم البينة گفته است در کتاب تا تارخانیه که اگر آن کودک در دست شوهر یا در دست زن و بود پس بهردو صورت قول معتبر شوهر است و مقید کرد مصنف هدایه شرافه این حکم را به نسبت کردن هرکدام از ایشان آن کودک را بغیر از آن دیگر خود از جهت آنکه نیز در کتاب تاتار خانیه منقول از کتاب منتقی مذکور است که کودکی در دست مردی و زنی بود و گفت آن زن که این کودک پسر من است از این مرد و گفت آن مرد که او پسر من است از غیر این زن پس آن کودک پسر آن مرد می شود و مر آن زن را می شود پس اگر آورد آن زن زنی را که گواهی داد آن زن دیگر بر زادنا