Page 768

جلد چهارم ٧٥٩ کتاب دعوی گفته است امام محمد رح که کنیزی را دو پسر بود و حال آنکه آن کنیز با یکی ازان دو پسر خود در دست مردی بود و پسری دیگر او در دست مرد دیگر بود پس هر کدام ازان دو مرد دعوی کرد که بدرستی آن کنیز مر است و هر دو پسر او از من است که زاده شده اند ازین کنیز حکم کرده میشود بآن کنیز و بآن دو پسرش برای کسیکه آن کنیز در دست اوست برابرست اینکه زاده باشد در شکم و یا در دو شکم مختلف و اگر دعوی کرد هر کدام ایشان آن کنیز را با آن ولد که در دست اوست نه دیگر ولد را در نیصورت اگر زاده شده بودند هر دو در یک شکم پس این مسئله و مسئله اول برا برا و اگر زاده شده بودند در دو شکم پس اگر ولد کلان از خرد آن معلوم نبود حکم کرده میشود بآن کنیز برای کسیکه در دست اوست و حکم کرده میشود برای هر کدام ایشان بآن پسر یکه در دست اوست اما اگر ولد کلان از خرد معلوم باشد و ولد کلان در دست کسی بود که کنیز در دست او بود پس بدرستی حکم کرده میشود برای او بآن کنیز و بآن ولد کلانش حکم کرده نمی شود برای او بولد خرد و اگر ولد کلان او در دست آن کسی بود که آن کنیز در دست او نبود پس حکم کرده می شود برای هر کدام ایشان بآن ولد یکه در دست اوست همچنین ذکر کرده شده است در کتاب محیط غلام وامته في يد رجل فاقام الاخر البينة ان هذه الامة امته ولدت هذا الولد منه على فاقام ذواليد البينة انما امته ولدت هذا الغلام على فراشه فبينة ذى اليد اولى بالقبول وهذا اذا كان الغلام صغيرا وكبرا معا قبل انهما ليتاركان بكسر بيان ابز الآخر قاله هذا الغلام الامه اين پسری و کنیزی در دست مردی بود پس دیگری گذرانید گواهانرا که بدرستی این کنیز از مت که زاد و ست این پسر را از من بر فراش من ذوالید گذرانید گواهانرا که بدرستی این کنیز از مست که زاده است این پسر را بر فراش من پس گواهان ذوالید بهتراند بقبول کردن این حکم وقتی است که این پسر خرد باشد یا کلان را یکسوی نکند باشد نز و الید و اپس اگران پسر کلان بشود و جو کرد که پدر من این پسر آن شخص دیگراست پس شیکر کم میکن بآن پسر از گیره